We waren niet de beste vrienden,
maar kenden elkaar wel heel lang.
Van bassischool met krullen, tot Kale nu...
Met je nichtje kwam ik spelen bij de ''Buitelaartjes" dat is waar het begon...
Met iemand die je al zo lang in het oog hebt, ontstaat toch een bepaalde band. Al is die dan grotendeels op afstand.
Ik wist niet wat je voelde,
je lievelingskleur, wat je graag at, of je gestemt had...
Dat dat onbelangrijke details zijn, is met dit grote gemis wel duidelijk.
Je had toch een plekje in mijn hart.
Gister op mijn msn lijst... koenflappertje@hotmail.com. Ik wist niet dat die er nog stond. Het herinnerde me aan een gesprekje van ons.
Daarin vertelde je over je operatie en het verzinnen van een ander mail adres. Dat het later niet helemaal zo uitpaktte zoals je zou willen vond ik erg rot voor je. Maar jij glimlachte het wel weer weg.
Je leerde me op een andere manier naar Groesbeek kijken, met meer waardering,
toen je me vol vuur over je nieuwe tattoo vertelde.
Zo trots, zo'n andere kijk op ons dorp, ik was erg onder de indruk. Deze kant kende ik niet van je. We hebben het er de dag erna nog met ons gezin over gehad, ik vond je verhaal bij de tattoo bijzonder.
Uit de verslagenheid in het dorp is één ding duidelijk, de mensen in Groesbeek vinden jou ook bijzonder!
Altijd als we elkaar tegen kwamen even die omhelzing, 3 kussen en een knuffel. Altijd even hartelijk en met je grote glimlach.
Als ik je voorbij liep zonder het te zien, of andersom, toch even dat aanstoten, van Hee!
Meestal bleef het dan bij; Leuk je te zien! Hoe is het?
En af en toe kletsten we wat langer.
Zo ging dat ook zaterdag in de Hoeve.
"Hee! Alles goed? Leuk je te zien!"
Stond met Remy boven, komt Silva eraan met zijn jas aan: 'Koen is neergestoken.'
Het drong niet tot me door.
Tot ik buiten kwam en je zag liggen. Onder de handen van de ambulancebroeder. Het zag er niet goed uit. Je leek er al niet meer bij te zijn. De trauma heli landde niet eens meer. Continu voelde ik: Dit is NIET goed. Maar iedereen probeerde positief te blijven en hoop te houden.
Het definitieve bericht kwam als een grote klap. Het hele gezin was wakker. Iedereen verslagen. Niet geslapen. Na een paar uur de fiets bij de Hoeve ophalen, bloemen leggen. Later nog met mijn buurjongen opnieuw terug gegaan. Karin en Dirk een dikke knuffel kunnen geven. Het blijft allemaal als een film die niet klopt.
Het beeld van zaterdagnacht kan ik niet kwijtraken, gelukkig staat je grote glimlach ook in mijn geheugen gegrift.
Al die kleine momentjes van; even hoi zeggen, laten merken 'Ik zie je', blijken nu toch zo belangrijk te zijn. Die ga ik toch missen.
Soms was ik er wel eens boos over dat iedereen altijd alleen maar zegt: 'Hoi, alles goed?!'
Nu besef ik dat zelfs zo'n standaard zinnetje enorm waardevol kan zijn.
Als ik al zo van de kaart ben, met het weinige contact dat we hadden... vraag ik me af.... hoe komen je familie en vrienden in hemelsnaam deze tijd door?...
Mijn gedachten zijn sinds die nacht continu bij jou, je ouders, Rik, Dirk, Karin en de overige mensen die wel dichter bij je stonden.
Ik wens iedereen heel veel sterkte de komende dagen en daarna, om dit grote verlies ooit ergens een plekje te kunnen geven.
En ik weet dat er een dag is Koen, dat dat beeld van zaterdagnacht langzaam verdwijnt en de gedachte van je grote glimlach overheerst.
Vergeten zal ik je nooit.